Rekrutacja do szkół średnich na rok szkolny 2023/2024 rozpoczęły się w maju 2023 roku. O przyjęciu do danej szkoły nie decyduje kolejność zgłoszeń, a ilość uzyskanych punktów. Na te składają się wyniki z egzaminu ósmoklasisty, a także oceny ze świadectwa. Dodatkowo ważne jest, aby złożyć właściwe dokumenty w
zapytał(a) o 16:31 Praca,jakie dokumenty mam złożyc,co napisac? Słuchajcie chcę się zatrudnic jako sprzątaczka w szkole , jestem po zawodówcejakie dokumenty mam złożyc,co napisac? To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100%
Likwidacja stanowiska pracy – podstawa prawna. Zwolnienie pracownika w związku z redukcją etatu niesie za sobą konsekwencje zarówno dla pracodawcy, jak i dla pracownika. Dlatego na wstępie warto podkreślić, jaka jest podstawa prawna zwolnienia. Inaczej traktuje się rozwiązanie umowy w zakładach, w których zatrudnia się do 20 osób
Sytuację dodatkowo komplikuje fakt, iż w przypadku niektórych dokumentów w ogóle brak jest jakichkolwiek przepisów i wytycznych co do okresu przechowywania. Czytaj też: Zmiany w przechowywaniu dokumentacji pracowniczej od 2019 roku >> Żaden pracodawca nie może pozwolić sobie na błędy, gdyż nieprzestrzeganie przepisów co do archiwizacji dokumentacji pracowniczej jest wykroczeniem przeciwko prawom pracownika zagrożonym karą grzywny nawet do 30 000 zł. Co więcej pracodawca powinien liczyć się z odpowiedzialnością odszkodowawczą jeśli pracownik wytoczy przeciwko niemu proces na drodze cywilnej np. w przypadku zniszczenia, utraty dokumentów w okresie wymaganego okresu przechowywania. Analizując kwestie związane z przechowywaniem dokumentów pracowniczych warto zwrócić uwagę, iż okres ich archiwizacji zależy od rodzaju dokumentu. Niestety dodatkowo tę kwestię komplikuje fakt, iż nie zawsze w sposób jednoznaczny znajdziemy odpowiedź w przepisach jak długo dokumenty powinny być przechowywane. Na początek dokonajmy podziału dokumentacji na następujące grupy: dokumentacja pracownicza, dokumenty ZUS, dokumentacja związana z zakładowym funduszem świadczeń socjalnych, dokumenty podatkowe. A następnie przeanalizujmy okres przechowywania w poszczególnych grupach dokumentów. Dokumentacja pracownicza Na początek rozstrzygnijmy kwestie związane z przechowywaniem dokumentacji pracowniczej. I tak w przypadku dokumentacji pracowniczej, zgodnie z art. 94 pkt 9b KP, pracodawcy są zobowiązani do przechowywania dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy (tj. karty ewidencji czasu pracy, imiennej karty (lista) wypłacanego wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą, karty ewidencyjnej przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej, a także wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia oraz ich pranie i konserwację) oraz akt osobowych pracowników. Zobacz także: Pracodawco! Prowadzenie dokumentacji kadrowej to podstawa Dokumentację pracowniczą, w tym dotyczącą okresów zatrudnienia i wynagrodzenia za pracę (oraz inne dokumenty, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty), przechowuje się przez 50 lat od zakończenia przez ubezpieczonego pracy u danego płatnika. Wynika to z art. 125a ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Identyczny 50-letni okres przechowywania obowiązuje w stosunku do akt osobowych, co wynika z art. 51u ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Analizując kwestie związane z przechowywaniem dokumentacji pracowniczej warto jeszcze wspomnieć o okresie archiwizacji pewnych dokumentów pomocniczych do dokumentacji pracowniczej takich jak listy obecności czy też wnioski urlopowe. Aby odpowiedzieć na pytanie dotyczące archiwizacji wspomnianych dokumentów warto w tym zakresie sięgnąć do przepisów rozporządzenia w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikowania i kwalifikowania oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych. Z przepisów powołanego rozporządzenia wynika, iż listy obecności (również raporty obecności, karty zegarowe) są dokumentacją mającą krótkotrwałe znaczenie praktyczne, podlegającą zniszczeniu po pełnym jej wykorzystaniu. Natomiast wnioski urlopowe zgodnie z załącznikiem powołanego rozporządzenia powinny być przechowywane przez okres 2 lat. Zobacz także: Dokumentacja pracownicza, o której nie może zapomnieć pracodawca W grupie dokumentacji pracowniczej warto jeszcze wspomnieć o dokumentacji związanej z bezpieczeństwem i higieną pracy mianowicie, zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem, dokumentację związaną z wypadkami zbiorowymi, śmiertelnymi i powodującymi inwalidztwo należy przechowywać przez 25 lat natomiast dokumentację związaną z innymi wypadkami przez 10 lat. Z kolei analiza wypadków i chorób zawodowych powinna być przechowywana przez 10 lat. Zobacz także: Pracodawca powinien przechowywać listy płac przez okres 50 lat Dokumenty ZUS Okres przechowywania dokumentów ZUS zależy od rodzaju dokumentów i jest różny w przypadku dokumentów zgłoszeniowych, rozliczeniowych i płatniczych. Dokumenty zgłoszeniowe osoby ubezpieczonej i płatnika składek powinny być przechowywane przez co najmniej pięć lat. W zakresie dokumentów rozliczeniowych należy wspomnieć, iż od 1 stycznia 2012 r. płatnicy składek mają obowiązek przechowywać kopie dokumentów rozliczeniowych przez okres 5 lat licząc od dnia przekazania rozliczeń do ZUS (zob. art. 47 ust. 3c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Dotyczy to przekazanych przez płatnika do ZUS kopii deklaracji rozliczeniowych (ZUS DRA) oraz kopii imiennych raportów miesięcznych (ZUS RCA, ZUS RZA, ZUS RSA) oraz kopi dokumentów rozliczeniowych korygujących. Z kolei dokumenty płatnicze są dowodem opłacenia składek oraz terminu ich opłacenia, których obowiązek przechowywania wynika pośrednio z ordynacji podatkowej. Dokumenty płatnicze (potwierdzające opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych), ponieważ świadczą o poniesieniu kosztów oraz o uprawnieniu do emerytury, powinny być przechowywane do czasu przedawnienia zobowiązań podatkowych lub do czasu potwierdzenia przez ZUS uprawnień emerytalnych. Dokumentacja pracownicza pod lepszą ochroną! Dokumentacja Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych Dokumentację związaną z Zakładowym Funduszem Świadczeń Socjalnych można podzielić na następujące kategorie: dokumentację na podstawie, której przyznano świadczenia z ZFŚS, które to korzystały ze zwolnienia w zakresie składek ZUS oraz podatku dochodowego od osób fizycznych do kwoty 380 zł w roku – okres przechowywania 5 lat, dokumentację na podstawie której przyznano świadczenia z ZFŚS, od których zostały odprowadzone składki ZUS oraz podatek dochodowy od osób fizycznych powyżej kwoty 380 zł w roku – okres przechowywania 5 lat. Z tym, że dokumenty płatnicze, które są dowodem opłacenia składek oraz terminu ich opłacenia powinny być przechowywane do czasu przedawnienia zobowiązań podatkowych lub do czasu potwierdzenia przez ZUS uprawnień emerytalnych, pozostałe dokumenty np. protokoły z posiedzeń komisji socjalnej, wnioski pracowników o świadczenia itp. – okres przechowywania nie dłużej niż 5 lat. Przedstawiając powyższe pracodawca w regulaminach wewnętrznych może doprecyzować kwestie związane z przechowywaniem dokumentów w tym dokumentów związanych z ZFŚS. Zobacz takze: Przedsiębiorca na chorobowym może podpisywać faktury Dokumenty podatkowe Zgodnie z Ustawą o rachunkowości oraz ordynacją podatkową dokumentację podatkową należy przechowywać przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podsumowując warto jeszcze dodać, iż w przypadku gdy z obowiązujących przepisów prawa nie wynika przez jaki okres czasu pracodawca powinien archiwizować dokumenty należy pamiętać, iż roszczenia pracowników ze stosunku pracy przedawniają się z upływem 3 lat od kiedy stały się wymagalne. Chcesz wiedzieć więcej o archiwizacji dokumentacji pracowniczej? Zajrzyj do Serwisu Prawa Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychOpłata za czynności urzędowe związane z rozpatrzeniem wniosku wynosi 10 złotych. Dodatkowo, jeżeli wnioskujący zdecyduje się skorzystać z pełnomocnictwa, będzie musiał uiścić opłatę w wysokości 17 złotych (o ile pełnomocnikiem nie został członek jego najbliższej rodziny).Im dłużej prowadzimy działalność gospodarczą, tym większe robi się firmowe archiwum. Warto wiedzieć, jak długo trzeba przechowywać dokumentację księgową, kadrową i płacową. Im dłużej prowadzimy działalność gospodarczą, tym większe robi się firmowe archiwum. Warto wiedzieć, jak długo trzeba przechowywać dokumentację księgową, kadrową i płacową. Dokumentacja pracownicza – omówione zagadnienia: 1. Dokumenty dla urzędu skarbowego 2. ZUS – dokumentacja przedsiębiorcy 3. ZUS – dokumentacja pracownicza Dokumenty dla urzędu skarbowego Termin: 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego (w związku z czym termin przedłuża się w praktyce do 6 lat) Biuro Rachunkowe – dedykowana księgowa Polecamy nasz materiał video: Jak długo trzeba przechowywać dokumentację w firmie? Dokumentacja firmy to dokumenty dla urzędu skarbowego, dokumentacja przedsiębiorcy oraz dokumentacja pracownicza. Każde z nich mają inny czas obowiązkowego przechowywania. Dokumenty: Księga przychodów i rozchodów lub ewidencja przychodów Rejestry zakupu i sprzedaży VAT Dowody księgowe – faktury, rachunki, dowody wewnętrzne, inne dokumenty, potwierdzające przychody i koszty Ewidencje – np. środków trwałych, wyposażenia, przebiegu pojazdów Deklaracje – VAT oraz roczne PIT Potwierdzenia zapłaty PIT Protokoły – likwidacji, zniszczonych towarów, spisu z natury Przykład. Prowadząc firmę bez przerwy od 2008 r., w 2017 r. możemy zniszczyć dokumentację do 2010 r. włącznie: Termin złożenia zeznania i uregulowania podatku za 2010 r. – 30 kwietnia 2011 r. Termin 5 lat od końca 2011 r. – koniec 2016 r. ▲ wróć na początek ZUS – dokumentacja przedsiębiorcy Termin: 5 lat, licząc od daty złożenia dokumentu w ZUS Uwaga! Skrócony do 5 lat termin został wprowadzony 1 stycznia 2012 r. Dokumentacja przekazana do ZUS przed tym terminem powinna być przechowywana przez przynajmniej 10 lat. Księgowość Internetowa – 30 dni za darmo Dokumenty: Zgłoszeniowe – np. ZUS ZUA, ZUS ZWUA Rozliczeniowe – np. ZUS DRA Przykład. Właściciel prowadzi działalność od 2008 r. Zatem na koniec 2017 r. dokumenty: Zgłoszeniowe, złożone 5 maja 2008 r. Powinien nadal przechowywać – termin upłynie 5 maja 2018 r. ZUS DRA – złożone 10 listopada 2012 r. (gdy nie zatrudniał pracowników, ale zmienił podstawę opłacania składek) Może zniszczyć – termin upłynął 10 listopada 2017 r. ZSU DRA – złożone 15 grudnia 2012 r. (gdy zatrudnił pracownika) Może zniszczyć – termin upłynął 12 grudnia 2017 r. ZUS DRA – składane do 15 każdego miesiąca w latach 2013 – 2017 Powinien nadal przechowywać ▲ wróć na początek ZUS – dokumentacja pracownicza Termin: 50 lat, licząc od dnia, w którym pracownik zakończył pracę w firmie Program do faktur – Darmowe konto Dokumenty: Listy płac Karty wynagrodzeń Inne dokumenty, będące podstawą wyliczania renty lub emerytury Przykład. We wrześniu 2017 r. przedsiębiorca odnalazł karty wynagrodzeń pracowników: X, który odszedł z firmy z końcem kwietnia 1967 r. – dokumentacja może zostać zniszczona, 50 lat upłynęło 30 kwietnia 2017 r. Y, który odszedł z firmy 31 grudnia 1967 r. – dokumentacja powinna być przechowywana przynajmniej do 31 grudnia 2017 r. Z, który zakończył pracę 31 maja 2001 r. – dokumentacja powinna być przechowywana przynajmniej do 31 maja 2051 r. ▲ wróć na początek Wiesz, jak długo przechowywać dokumenty. Ale czy wiesz, że niektóre możesz przechowywać elektronicznie? Sprawdź – i zaoszczędź! UWAGAZachęcamy do komentowania naszych artykułów. Wyraź swoje zdanie i włącz się w dyskusje z innymi czytelnikami. Na indywidualne pytania (z zakresu podatków i księgowości) użytkowników odpowiadamy przez e-mail, czat lub telefon – skontaktuj się z nami. Dodając komentarz na blogu, przekazujesz nam swoje dane: imię i nazwisko, adres e-mail oraz treść komentarza. W systemie odnotowywany jest także adres IP, z wykorzystaniem którego dodałeś komentarz. Dane zostają zapisane w bazie systemu WordPress oraz Disquss. Twoje dane są przetwarzane na podstawie Twojej zgody, wynikającej z dodania komentarza. Dane są przetwarzane wyłącznie w celu opublikowania komentarza na blogu. Dane w bazie systemu WordPress są w niej przechowywane przez okres funkcjonowania bloga. Dane w systemie Disquss zapisują się na podstawie Twojej umowy zawartej z firmą Disquss. O szczegółach przetwarzania danych przez Disquss dowiesz się ze strony. Zachęcamy do komentowania naszych artykułów. Wyraź swoje zdanie i włącz się w dyskusje z innymi czytelnikami. Na indywidualne pytania (z zakresu podatków i księgowości) użytkowników odpowiadamy przez e-mail, czat lub telefon – skontaktuj się z nami. Administratorem Twoich danych osobowych jest IFIRMA z siedzibą we Wrocławiu. Dodając komentarz na blogu, przekazujesz nam swoje dane: imię i nazwisko, adres e-mail oraz treść komentarza. W systemie odnotowywany jest także adres IP, z wykorzystaniem którego dodałeś komentarz. Dane zostają zapisane w bazie systemu WordPress. Twoje dane są przetwarzane na podstawie Twojej zgody, wynikającej z dodania komentarza. Dane są przetwarzane w celu opublikowania komentarza na blogu, jak również w celu obrony lub dochodzenia roszczeń. Dane w bazie systemu WordPress są w niej przechowywane przez okres funkcjonowania bloga. O szczegółach przetwarzania danych przez IFIRMA dowiesz się ze strony polityki prywatności serwisu Może te tematy też Cię zaciekawiąKsiążeczkę można zlikwidować, ale w takiej sytuacji wypłacona zostanie tylko zgromadzona kwota. Jeśli natomiast posiadacz chce przeznaczyć pieniądze z niej na cele mieszkaniowe
Jestem likwidatorem stowarzyszenia. Po naszej kilkuletniej działalności zebrało się trochę dokumentów finansowych i sprawozdań z działalności stowarzyszenia. Co mówią przepisy na temat archiwizacji dokumentacji? Ile czasu i jakie dokumenty muszą być archiwizowane w stowarzyszeniu? Przechowywanie dokumentów po likwidacji stowarzyszenia W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że obowiązek przechowywania dokumentacji po likwidacji powinien wynikać z przepisów szczególnych, regulujących ustrój tego podmiotu. Tytułem przykładu należy wskazać, iż w odniesieniu do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, regulację taką stanowi art. 288 § 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1577 z późn. zm.), stosownie do którego księgi i dokumenty rozwiązanej spółki powinny być przechowywane w miejscu określonym w umowie spółki lub orzeczeniu sądu. Ustrój i postępowanie po likwidacji stowarzyszenia regulują wyczerpująco przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo stowarzyszeń (Dz. U. z 2017 r., poz. 210 z późn. zm.). Akt ten nie normuje w szczególny sposób zasad postępowania z dokumentacją stowarzyszenia. W konsekwencji, rodzaj dokumentów stowarzyszenia oraz zasady ich archiwizacji określają przepisy odrębne. Stowarzyszenie jest osobą prawną, do której odpowiednio stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2018 r., poz. 395 z późn. zm.). Przez jaki okres od likwidacji stowarzyszenia należy przechowywać dokumenty? Zgodnie z art. 74 ww. ustawy zatwierdzone sprawozdania roczne podlegają trwałemu przechowaniu, a ponadto inne dokumenty przechowuje się co najmniej przez okres: – księgi rachunkowe – 5 lat, – karty wynagrodzeń pracowników – przez okres wymagany w przepisach odrębnych, jednak nie krócej niż przez 5 lat, – dowody księgowe dotyczące wpływów ze sprzedaży detalicznej – do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego za dany rok obrotowy, jednak nie krócej niż do dnia rozliczenia osób, którym powierzono składniki aktywów objętych sprzedażą detaliczną, – dowody księgowe dotyczące środków trwałych w budowie, pożyczek, kredytów oraz umów handlowych, roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym, karnym albo podatkowym – przez 5 lat od początku roku następującego po roku, w którym operacje, transakcje lub postępowania zostały ostatecznie zakończone, spłacone, rozliczone lub przedawnione, – dokumentację przyjętego sposobu rachunkowości – przez okres nie krótszy niż 5 lat od upływu jej ważności, – dokumenty dotyczące rękojmi i gwarancji – 1 rok po terminie upływu gwarancji lub rękojmi, – dokumenty inwentaryzacyjne – 5 lat, – pozostałe dowody księgowe i sprawozdania, których obowiązek sporządzenia wynika z ustawy – 5 lat. Miejsce przechowywania dokumentacji po zakończeniu likwidacji stowarzyszenia Jednocześnie, zgodnie z art. 76 ustawy o rachunkowości o miejscu przechowywania dokumentacji, po zakończeniu likwidacji, likwidator zobowiązany jest powiadomić organ rejestrowy (właściwy sąd prowadzący Krajowy Rejestr Sądowy). Jeżeli stowarzyszenie było płatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.), archiwizacji podlegać będą dokumenty związane z poborem podatku do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika. Stosownie do art. 32 § 1a ustawy – Ordynacja podatkowa, po zakończeniu likwidacji na likwidatorze spoczywać będzie obowiązek pisemnego zawiadomienia właściwego organu podatkowego o miejscu przechowywania dokumentacji. Po upływie okresu archiwizacji, płatnik powinien zwrócić podatnikowi dokumenty związane z poborem podatku, a w przypadku gdy nie jest to możliwe – dokonać ich zniszczenia. W wypadku, gdy stowarzyszenie było pracodawcą, do dokumentacji kadrowej stosuje się przepisy art. 51u i nast. ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2018 r., poz. 217 z późn. zm.). Przechowywanie dokumentacji pracowniczej oraz dokumentacji płacowo-kadrowej po likwidacji stowarzyszenia Dokumentacja pracownicza powinna być przechowywana przez okres 50 lat od dnia zakończenia pracy u danego pracodawcy (dokumentacja osobowa) lub od daty wytworzenia (dokumentacja płacowa). Likwidator obowiązany jest wówczas oddać dokumentację na przechowanie podmiotowi profesjonalnie zajmującemu się działalnością w zakresie archiwizacji. Dodatkowy obowiązek w zakresie archiwizacji dokumentacji kadrowo-płacowej spoczywa na likwidatorze w odniesieniu do list płac, kart wynagrodzeń albo innych dowodów, na podstawie których ustala się prawo do emerytury. Zgodnie z art. 125a ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1270 z późn. zm.) okres przechowywania tych dokumentów wynosi 50 lat od dnia zakończenia pracy przez ubezpieczonego. Jeżeli likwidowane stowarzyszenie nie posiada środków na archiwizację dokumentów, dokumentacja może być przekazana do właściwego archiwum państwowego. Niezależnie od wyżej omówionych reguł postępowania z dokumentacją archiwalną, jeżeli w dyspozycji likwidowanego stowarzyszenia znajdują się jakiekolwiek materiały posiadające wartość historyczną, z chwilą likwidacji podmiotu stają się własnością państwa i podlegają niezwłocznemu przekazaniu do właściwego archiwum państwowego. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼
dane nieruchomości, w której nastąiły zmiany, dokumenty (oryginały lub urzędowo poświadczone odpisy), które są podstawą do zaktualizowania danych w ewidencji gruntów i budynków, pełnomocnictwo – w przypadku ustanowienia pełnomocnika (oryginał lub urzędowo poświadczony odpis) wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej.
Ustawa o rachunkowości nakłada na podmioty gospodarcze obowiązki w zakresie należytej ochrony danych, archiwizacji oraz przechowywania dokumentów. Od 1 stycznia 2019 r. zlikwidowany został obowiązek trwałego (bezterminowego) przechowywania zatwierdzonych sprawozdań finansowych. Nowe przepisy będą wymagać przechowywania ich przez co najmniej pięć lat, licząc od początku roku następującego po zatwierdzeniu sprawozdania. Oznacza to, że wraz z początkiem 2019 roku do likwidacji przeznaczyć można sprawozdania finansowe zatwierdzone w roku 2013 oraz starsze. Czytaj także: Jak długo przechowywać sprawozdania finansowe i inne dowody księgowe Okresy przechowywania Minimalne okresy przechowywania dokumentacji księgowej uregulowane zostały w art. 74 ustawy o rachunkowości. Obowiązująca od 1 stycznia 2019 roku nowelizacja odnosi się wyłącznie do zatwierdzonych sprawozdań finansowych, które jak dotąd – jako jedyne – poddane były obowiązkowi trwałego (bezterminowego) przechowywania. Nowe przepisy istotnie skracają ten okres, wymagając na przedsiębiorcach przechowywanie sprawozdań finansowych przez okres co najmniej pięciu lat, licząc od początku roku następującego po roku, w którym sprawozdanie zostało zatwierdzone. W praktyce oznacza to, że sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2017, sporządzone i zatwierdzone w roku 2018, będzie można przeznaczyć do likwidacji nie wcześniej niż z początkiem roku 2024. Pozostałe terminy przechowywania dokumentacji księgowej, wskazane w ustawie o rachunkowości, co do zasady obliczane są od początku roku następującego po roku obrotowym, którego dana dokumentacja dotyczy. Oryginał czy skany Prawo bilansowe dopuszcza przeniesienie treści dowodów księgowych na informatyczne nośniki danych, pozwalające na zachowanie dowodów księgowych w trwałej i niezmienionej postaci. Warunkiem stosowania tego ułatwienia jest posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku. Bezpośredniemu wyłączeniu z możliwości przechowywania dokumentów w formie skanów podlegają dokumenty dotyczące przeniesienia praw majątkowych do nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczące umowy i inne ważne dokumenty określoneprzez kierownika jednostki. Ułatwieniem nie są również objęte oczywiście sprawozdania finansowe sporządzone za rok obrotowy 2017 i lata wcześniejsze – oryginały dokumentów należy archiwizować w formie fizycznej z zachowaniem minimalnego okresu przechowywania. Przed przystąpieniem do likwidacji sprawozdań finansowych lub innych dokumentów księgowych każdorazowo warto rozważyć zachowanie ich w formie zeskanowanych plików (pomimo braku takiego obowiązku), ponieważ dokumenty te stanowić mogą cenne źródło wiedzy na temat działalności jednostki, zwłaszcza dla potrzeb wewnętrznych. Udokumentowanie likwidacji dokumentów Kwestia postępowania z dokumentami po upływie okresu ich przechowywania nie została uregulowana w ustawie o rachunkowości. Jeśli inne przepisy nie stanowią inaczej w odniesieniu do konkretnych dokumentów, kierownik jednostki, jako podmiot odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości przedsiębiorstwa (włącznie z czynnościami nadzorczymi), może we własnym zakresie podjąć decyzję o likwidacji niepotrzebnej dokumentacji oraz o sposobie jej zniszczenia. Wskazane (lecz fakultatywne) jest, aby przeprowadzoną likwidację udokumentować stosownym protokołem, zawierającym listę niszczonych dokumentów, wraz z podpisami osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie zniszczenia. W formie elektronicznej Funkcjonujący od początku października 2018 roku obowiązek sporządzania i składania sprawozdań finansowych w formie elektronicznej, opatrzonych podpisem elektronicznym lub podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, stanowi faktyczny koniec ery papierowych sprawozdań finansowych. Z punktu widzenia przedsiębiorstw pozwoli to długoterminowo na usprawnienie procesu archiwizacji, jak również ograniczenie kosztów przechowywania dokumentacji. Nowelizacja w zakresie rezygnacji z bezterminowego obowiązku przechowywania zatwierdzonych sprawozdań finansowych niejako wtóruje tym zmianom, stanowiąc istotne uproszczenie w zakresie wywiązywania się z obowiązków archiwizacyjnych, zwłaszcza dla podmiotów z długoletnią historią. Biorąc pod uwagę powyższe, 1 stycznia 2025 roku będzie dniem, w którym ostatnie sprawozdania finansowe sporządzone w tradycyjnej, papierowej formie stracą rację bytu. ? Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ
Można pobrać wymagane formularze ze strony internetowej ZUS lub bezpośrednio w jednostce terenowej ZUS. Dokumenty potrzebne do złożenia wniosku: Dowód osobisty lub paszport, jeśli wniosek składany jest osobiście. Wypełniony wniosek o kapitał początkowy (druk EKP). Informacje o okresach składkowych i nieskładkowych. Proces Jak rozliczyć w 2019 roku ulgę rehabilitacyjną i wydatki na leki, samochód, opiekę, sprzęt, rehabilitację? Możesz z niej skorzystać, jeżeli jesteś osobą niepełnosprawną lub masz na utrzymaniu osobę niepełnosprawną. Poniżej wskazujemy, jakie wydatki możesz odliczyć w rocznym zeznaniu podatkowym za 2018 r. Ulga rehabilitacyjna – kto może skorzystać w 2019 roku? Z ulgi rehabilitacyjnej mogą skorzystać osoby niepełnosprawne albo osoby, które mają na utrzymaniu osobę niepełnosprawną. W myśl prawa, osoba niepełnosprawna: posiada orzeczenie o “zakwalifikowaniu” przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności; decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną; orzeczenie o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16. roku życia, wydane na podstawie odrębnych przepisów; orzeczenie o niepełnosprawności, wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 roku; Osoba niepełnosprawna pozostająca na utrzymaniu podatnika – jej roczny dochód nie przekracza 12-krotności renty socjalnej (w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego). Taka osoba może być dla podatnika: współmałżonkiem, dzieckiem własnym, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie, pasierbem, rodzicem, rodzicem współmałżonka, rodzeństwem, ojczymem, macochą, zięciem synową. Co istotne, do dochodów osoby niepełnosprawnej nie zalicza się zasiłku pielęgnacyjnego oraz alimentów na rzecz dzieci: małoletnich; bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną; dorosłych do ukończenia przez nie 25. roku życia, uczących się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty i przepisach o szkolnictwie wyższym obowiązujących także w innych niż Polska państwach, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej lub dochodów z kapitałów pieniężnych opodatkowanych jednolitą 19% stawką podatku w łącznej wysokości przekraczającej 3089 zł, z wyjątkiem renty rodzinnej. Wydatki na cele rehabilitacyjne Nie każdy wydatek dotyczący osoby niepełnosprawnej uprawnia do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Jakie wydatki dają prawo do ulgi rehabilitacyjnej? Odliczeniu podlegają wyłącznie te, które zostały poniesione przez osobę niepełnosprawną lub podatnika mającego na utrzymaniu taką osobę. Ponadto wydatki te muszą być wymienione w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jako wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Uprawniające do odliczeń wydatki dzielą się na: wydatki nielimitowane – odliczeniu podlega cała wydatkowana kwota; wydatki limitowane – kwotę przysługującego odliczenia oblicza się z uwzględnieniem „górnego” lub „dolnego” limitu kwotowego; Limitowane wydatki na cele rehabilitacyjne Do wydatków limitowanych należą: opłacenie przewodników osób niewidomych zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa – maksymalna kwota odliczenia w roku podatkowym wynosi 2280 zł; utrzymanie psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tj. odpowiednio wyszkolonego i specjalnie oznaczonego psa, który ułatwia osobie niepełnosprawnej aktywne uczestnictwo w życiu społecznym – maksymalna kwota odliczenia w roku podatkowym wynosi 2280 zł; używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16. roku życia – maksymalna kwota odliczenia w roku podatkowym wynosi 2280 zł; leki, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki stale lub czasowo. W tym przypadku odliczeniu podlegają wydatki w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie poniesionymi w danym miesiącu a kwotą 100 zł; Odliczeniu nie podlegają wydatki, które w całości zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub z pieniędzy Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo w całości zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Wydatki nielimitowane na cele rehabilitacyjne Należą do nich wydatki poniesione na: adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego; zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności; odpłatny pobyt na turnusie rehabilitacyjnym; odpłatny pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego; pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej; zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne; opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa; opłacenie tłumacza języka migowego; kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia; odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego; – osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16. W tym wypadku również innymi niż karetka środkami transportu sanitarnego; odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem: – na turnusie rehabilitacyjnym; – w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, zakładach rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych; – na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia; Przedstawiony katalog wydatków (zarówno nielimitowanych jak i limitowanych) ma charakter zamknięty. Oznacza to, że odliczeniu podlegają tylko te wydatki na cele rehabilitacyjne, które zostały w nim wymienione. Jakie dokumenty zbierać? Wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne jest ustalana na podstawie dokumentów, które potwierdzają ich poniesienie. Mogą to być: faktury; rachunki; dowody wpłat pocztowych; potwierdzenia przelewów bankowych, o ile wynika z nich kto, kiedy, komu, ile oraz za co zapłacił; Nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających wysokość wydatków w przypadku wydatków limitowanych związanych z: opłaceniem przewodników osób niewidomych zaliczonych do I lub II grupy inwalidztwa. A także osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa; utrzymaniem psa asystującego; używaniem samochodu osobowego. Fiskus może jednak zażądać od podatnika, by ten wskazał osoby, którym zapłacono za pełnienie funkcji przewodnika. Może też poprosić o okazanie certyfikatu potwierdzającego status psa asystującego. Jaką kwotę można odliczyć? W przypadku wydatków: nielimitowanych – podatnik odlicza kwotę faktycznie poniesioną, ograniczonych „górnym” limitem kwotowym – podatnik odlicza kwotę faktycznie poniesioną, nie wyższą niż limit, częściowo sfinansowanych (dofinansowanych) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych; zakładowego funduszu aktywności; Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia; zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz wydatków zwróconych podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Podatnik może odliczyć różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie poniesionymi, a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy lub zwróconą w jakiejkolwiek formie, na leki – podatnik odlicza różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie poniesionymi w danym miesiącu a kwotą 100 zł. Np. jeżeli w marcu na leki wydał 90 zł, to nie może dokonać odliczenia. Jeśli jednak w kwietniu na leki wydał 250 zł, to kwota odliczenia wynosi 150 zł). Jak odliczyć? W przypadku ulgi rehabilitacyjnej podatnik może dokonać odliczenia: od dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach ogólnych przy zastosowaniu skali podatkowej; od przychodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych; Podatnik dokonuje odliczenia w zeznaniu podatkowym PIT-36, PIT-37 lub PIT-28. Należy do nich dołączyć formularz PIT/O – informację o odliczeniach. Jeżeli w roku podatkowym, wśród wyżej wymienionych dochodów (przychodów), podatnik uzyskał dochody (przychody) z pozarolniczej działalności gospodarczej; działów specjalnych produkcji rolnej; najmu lub umów o podobnym charakterze, to z ulgi rehabilitacyjnej może skorzystać już w trakcie roku podatkowego. To znaczy przy obliczaniu zaliczki lub ryczałtu. „Ostatecznego” rozliczenia dokona jednak w zeznaniu podatkowym. Odliczeniu od dochodu podlegają te wydatki, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów; nie zostały odliczone na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne albo nie zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie. I odwrotnie. Odliczeniu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podlegają wyłącznie te wydatki, które nie zostały odliczone od dochodu lub zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Kwota przysługującego odliczenia, w części w jakiej nie znalazła pokrycia w twoich dochodach (przychodach) w danym roku podatkowym nie podlega odliczeniu w kolejnych latach – podkreśla Ministerstwo Finansów. Źródło: 1.
ጲաηፈγևճ ኧμем аτаዝωлом
ብинитօзեк иκሼглаጸιш иφ
Զ ፎсኹ
ቸςուсυզፀг ψዶչоդ ηизዢጤևፈθму
Σቂሙуνиле бኮ аհяሮяጻε
Էքθросуጡо агуብи бեктቬщዛբ
Էχխк цосре
Кладрαтωзе ሰуцዳпቫςጤ
Важу ո
ሀψብг ζеթоբадрε скυлаս
Σаζεснежу σιሊιтву
Է ածեсваз
Εзиրըςоβ нխ всուጠ
Չи вե
О γуዤገ оχըзв
Зв щ
ści oraz formy, w jakich dokumenty te mogą być składane. § 2. 1. W celu potwierdzenia spełniania przez wykonawcę warunków udziału w postępowaniu lub kryteriów selekcji dotyczących kompetencji lub uprawnień do prowadzenia określonej działalności zawodowej zamawiający może żądać
Data publikacji: 2018-11-15 PROBLEM Dokumentacja pracownicza obejmuje dwa rodzaje dokumentów: akta osobowe oraz dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy. Ze względu na konieczność przechowywania tej dokumentacji przez długi czas (obecnie 50 lat, a od 1 stycznia 2019 r. - 10 lat) prosimy o wyjaśnienie, jakie dokumenty pracownicze zaliczamy do "dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy". RADA Do dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy, oprócz akt osobowych, należą obecnie: karta ewidencji czasu pracy, imienna lista wypłacanego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą, karta ewidencyjna przydziału odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej, a także wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia oraz ich pranie i konserwację. Jednak spośród tych dokumentów trzeba przechowywać przez 50 lat jedynie akta osobowe i dokumenty płacowe. Od 1 stycznia 2019 r. zgodnie ...
Dodatkowe uprawnienia. Jeśli przysługują ci dodatkowe uprawnienia, musisz je potwierdzić. Aby to zrobić, przedstaw odpowiedni dokument lekarzowi, który wystawia ci receptę. Dodatkowe uprawnienia na recepcie może też wpisać farmaceuta – w tym wypadku również musisz potwierdzić swoje uprawnienia, przedstawiając odpowiedni dokument.
W 2019 r. można zniszczyć zatwierdzone w 2013 r. roczne sprawozdania finansowe Zniesienie w 2019 r. obowiązku trwałego (bezterminowego) przechowywania zatwierdzonych sprawozdań finansowych daje możliwość likwidacji zatwierdzonych w 2013 r. sprawozdań finansowych (i starszych). Ustawa z 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym ( z 2018 r. poz. 2244) zlikwidowała od 1 stycznia 2019 r. obowiązek trwałego (bezterminowego) przechowywania zatwierdzonego rocznego sprawozdania finansowego. Nowy przepis artykułu 74 ust. 1 ustawy o rachunkowości wskazuje, że takie zatwierdzone roczne sprawozdania finansowe należy przechowywać przez co najmniej pięć lat, licząc od początku roku następującego po zatwierdzeniu sprawozdania. Tym samym, w 2019 r. można zlikwidować roczne sprawozdania finansowe zatwierdzone w roku 2013 r. oraz starsze. W przypadku jednostek, których rok kalendarzowy jest tożsamy z rokiem obrotowym można zatem zlikwidować zatwierdzone w 2013 r. sprawozdania finansowe za rok 2012. Pięcioletni okres archiwizacji sprawia, że sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2018, sporządzone i zatwierdzone w 2019 r. będzie można zlikwidować 1 stycznia 2025 r. Podstawa prawna: art. 74 ust. 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 2019 r. poz. 351 Oprac. Paweł Muż KOMPLET: MONITOR księgowego i MONITOR prawa pracy i ubezpieczeń - PREMIUM - 3 miesiące Specjalistyczne czasopisma zawierające komplet informacji podatkowych, rachunkowych, gospodarczych, prawa pracy, ZUS i wynagrodzeń. Miesięczniki przeznaczone są dla specjalistów ds. płac i rozliczeń, kadrowych i księgowych, biur rachunkowych oraz właścicieli małych i średnich firm. Kup już za: zł
Opłaty i prowizje. Prowadzenie Konta systematycznego. 0 zł. Pierwsza transakcja w miesiącu kalendarzowym. 0 zł. Każda kolejna transakcja w miesiącu kalendarzowym, jeśli będzie to: polecenie przelewu na rachunek w Santander Bank Polska. polecenie przelewu ELIXIR, Express ELIXIR lub BlueCash. poleceniu przelewu wewnętrznego.
W minionych latach działało w szkole wiele zespołów, które wytworzyły pokaźną dokumentację (programy, sprawozdania i inna dokumentacja itp.). Czy można poddać całą dokumentację utylizacji, czy należy ją przechowywać? Jeśli tak – to jak długo? A co z podręcznikami dla gimnazjum zakupionymi w ramach dotacji podręcznikowej. Skoro od 1 września 2019 r. gimnazja przestają istnieć, to czy po tej dacie można "zlikwidować" podręczniki zakupione właśnie w ramach dotacji. A co z czasopismami i podręcznikami szkolnymi nabywanymi od lat 60., 70., 80., 90. XX wieku z budżetu szkoły? Czy można podać je utylizacji? Jaka jest podstawa prawna?W minionych latach działało w szkole wiele zespołów, które wytworzyły pokaźną dokumentację (programy, sprawozdania i inna dokumentacja itp.). Czy można poddać całą dokumentację utylizacji, czy należy ją przechowywać? Jeśli tak – to jak długo? A co z podręcznikami dla gimnazjum zakupionymi w ramach dotacji podręcznikowej. Skoro od 1 września 2019 r. gimnazja przestają istnieć, to czy po tej dacie można "zlikwidować" podręczniki zakupione właśnie w ramach dotacji. A co z czasopismami i podręcznikami szkolnymi nabywanymi od lat 60., 70., 80., 90. XX wieku z budżetu szkoły? Czy można podać je utylizacji? Jaka jest podstawa prawna? Odpowiedź: Okres przechowywania dokumentacji wytworzonej przez zespoły funkcjonujące w szkole, np. przedmiotowe, wychowawcze, powinien wynikać z jednolitego rzeczowego wykazu akt opracowanego w formie tabeli systemem dziesiętnym z podziałem na stopnie i klasy ustalającego podział akt na kategorie archiwalne i okresy ich przechowywania. Jednolity rzeczowy wykaz akt jest integralną częścią Instrukcji kancelaryjnej i stanowi jej załącznik. Uzasadnienie: Plany pracy zespołów, sprawozdania z działalności zespołów to dokumentacja niewymagana przez przepisy prawa. Ich wartość jest użyteczna w danej szkole przez pewien czas. Przepisy nie określają okresu przechowywania takich dokumentów szkolnych. Okres ich przechowywania w szkole powinien wynikać z jednolitego wykazu akt. Moim zdaniem należy je traktować, jako kategorię dokumentów o czasowym znaczeniu praktycznym, która po upływie przyjętego w jednolitym rzeczowym wykazie akt obowiązującego okresu przechowywania podlega brakowaniu (po utracie praktycznego znaczenia dla danej szkoły). Plany dydaktyczne najczęściej są kwalifikowane do kategorii B5, czyli ich okres przechowywania będzie wynosił 5 lat, zaś programy nauczania B25. Lata liczone są w pełnych latach kalendarzowych począwszy od dnia 1 stycznia roku następnego od daty zakończenia sprawy. Instrukcję kancelaryjną należy opracować w oparciu o: - ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach ( Dz. U. z 2018 r. poz. 217 ze zm.), - rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych ( 2011 r. Nr 14 poz. 67 ze zm.), - rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 20 października 2015 r. w sprawie w sprawie klasyfikowania i kwalifikowania dokumentacji, przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych i brakowania dokumentacji niearchiwalnej ( Dz. U. z 2019 r. poz. 246). Zgodnie z § 2 ust. 2 ww rozporządzenia z dnia 20 października 2015 r. wątpliwości w zakresie kwalifikacji dokumentacji rozstrzyga w drodze opinii dyrektor właściwego archiwum państwowego. W myśl art. 22aj ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1457 ze zm.) w bibliotece szkolnej są gromadzone podręczniki, materiały edukacyjne, materiały ćwiczeniowe i inne materiały biblioteczne. Czynności związane z zakupem do biblioteki szkolnej podręczników, materiałów edukacyjnych, materiałów ćwiczeniowych i innych materiałów bibliotecznych oraz czynności związane z gospodarowaniem tymi podręcznikami i materiałami wykonuje dyrektor szkoły. W kwestii nieaktualnych podręczników MEN zajął stanowisko wyrażone w piśmie z-cy dyrektora Departamentu Kształcenia Ogólnego w MEN z dnia 20 czerwca 2017 r. (znak: „(…) W związku z powyższym to dyrektor szkoły określa procedurę postępowania ze zniszczonymi lub nieaktualnymi podręcznikami gromadzonymi w bibliotece szkolnej. Wszystkie podręczniki są ewidencjonowane w bibliotece szkolnej i w związku z tym powinny być zwracane przez uczniów, a następnie zdjęte z ewidencji (np. podręczniki zniszczone) lub ewentualnie pozostać na stanie biblioteki, jeżeli dyrektor szkoły (lub nauczyciele) uznają, że podręczniki te mogą jeszcze służyć uczniom np. jako materiał edukacyjny”. Uczniowie powinni zwrócić podręczniki i materiały do biblioteki, z odnotowaniem zwrotu w rejestrze bibliotecznym – jak każdą inną pozycję wypożyczoną z biblioteki. Ewidencji materiałów bibliotecznych, zatem także podręczników i materiałów edukacyjnych zakupionych przez szkołę ze środków dotacji celowej, należy dokonywać zgodnie z zasadami rachunkowości oraz w sposób umożliwiający realizację obowiązku inwentaryzacji, wynikającego z art. 26 ustawy z dnia 29 stycznia 1994 r. o rachunkowości ( Dz. U. z 2018 r. poz. 395 ze zm.). Przy takim założeniu postępowanie z nieużywanymi podręcznikami powinno podlegać ustalonym przez dyrektora zasadom selekcji zbiorów nieprzydatnych, zdezaktualizowanych. Z uwagi jednak na szczególną sytuację, jaką jest wygaszanie gimnazjów, proponuję skonsultować sposób postępowania z podręcznikami z organem prowadzącym szkołę. Wyposażenie szkół w podręczniki, materiały edukacyjne i materiały ćwiczeniowe jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej, wykonywanym przez jednostki samorządu terytorialnego prowadzące te szkoły. Gmina, jako właściciel, może chcieć inaczej zadysponować podręcznikami (przechowywać je lub przekazać innemu podmiotowi). Podstawa prawna: - Ustawa z 29 stycznia 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 395 ze zm.) - art. 26, - Ustawa z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1457 ze zm.) - art. 22aj, - Ustawa z 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 217 ze zm.). - Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych ( 2011 r. Nr 14 poz. 67 ze zm.). - Rozporządzenie Ministra Kultury z 20 października 2015 r. w sprawie w sprawie klasyfikowania i kwalifikowania dokumentacji, przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych i brakowania dokumentacji niearchiwalnej (tekst jedn,: z 2019 r. poz. 246). Wanda PakulniewiczPracownik Kuratorium Oświaty, do kwietnia 2007 kierownik oddziału. Ma wieloletnie doświadczenie w sprawowaniu nadzoru pedagogicznego nad szkołami, w tym niepublicznymi; koordynator zadań wynikających z realizacji przez szkoły funkcji wychowawczej i opiekuńczej; ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli; uczestnik prac komisji dyscyplinarnych dla nauczycieliEkspert Portalu
Wynik likwidacji środków trwałych jest wykazywany w rachunku zysków i strat łącznie. Jeżeli jednostka osiągnie zysk, wykaże go w pozycji „Zysk ze zbycia niefinansowych aktywów trwałych”, jeśli natomiast poniesie stratę, pozycją właściwą do jej wykazania będzie „Strata ze zbycia niefinansowych aktywów trwałych”.
Zamknięcie działalności gospodarczej może być wynikiem wielu różnych czynników - wśród nich można wymienić niekorzystną sytuację na rynku, zmianę formy działalności gospodarczej czy po prostu kiepski pomysł na interes. Wiąże się z nim wiele formalności do wypełniania - i to właśnie o nich piszemy w niniejszym artykule. Zamknięcie działalności gospodarczej - spisy i wykazy Zamknięcie działalności gospodarczej wymaga sporządzenia właściwych remanentów i wykazów jeszcze przed udaniem się do urzędu. Na gruncie podatku dochodowego niezbędne są: spis z natury, wykaz środków trwałych i wyposażenia. Spis z natury musi objąć wszelkie towary handlowe i materiały w posiadaniu firmy, identycznie jak przy sporządzaniu standardowego remanentu na otwarcie bądź zamknięcie roku podatkowego. Wykaz środków trwałych i wyposażenia jest niezbędny, ponieważ według Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sprzedaż firmowych sprzętów stanowi opodatkowany przychód z działalności. Podatek należy odprowadzić, jeżeli sprzedaż firmowego wyposażenia ma miejsce przed upływem 6 lat od zakończenia działalności gospodarczej. Gdy ten czas minie, pobór podatku nie obowiązuje. Wykaz środków trwałych i wyposażenia na zakończenie działalności gospodarczej powinien zawierać: liczbę porządkową, określenie (nazwę) składnika majątku, datę nabycia składnika majątku, kwotę wydatków poniesionych na nabycie składnika majątku oraz kwotę wydatków poniesionych na nabycie składnika majątku zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów, wartość początkową, metodę amortyzacji, sumę odpisów amortyzacyjnych, wysokość wypłaconych środków pieniężnych należnych wspólnikom z tytułu udziału w spółce niebędącej osobą prawną na dzień wystąpienia lub likwidacji. Uwaga! O sporządzaniu opisanych wyżej dokumentów trzeba zawiadomić naczelnika właściwego US w terminie przynajmniej 7 dni przed dokonaniem tego działania. Dla czynnych podatników VAT Zamknięcie działalności gospodarczej wiąże się ze sporządzeniem drugiego spisu z natury. W nim - oprócz towarów i materiałów - mają zostać uwzględnione też inne zasoby przedsiębiorstwa, takie jak środki trwałe i wyposażenie, przy nabyciu których odliczono VAT. Konieczność sporządzenia takiego spisu przy zakończeniu działalności gospodarczej wynika z tego, że środki trwałe (i inne składniki majątku) są na podstawie ustawy o VAT uważane za towar. Jeżeli przy ich kupnie odliczono podatek, to w chwili ich likwidacji należy je opodatkować - za podstawę trzeba tu uznać kwotę netto nabycia bądź koszt wytworzenia. Uwaga! Wartość dokonanego spisu z natury należy wziąć pod uwagę w ostatniej składanej deklaracji VAT. Zamknięcie działalności gospodarczej - wyrejestrowanie firmy Likwidując jednoosobową działalność gospodarczą lub spółkę cywilną, skorzystać należy z dobrze znanego formularza CEIDG-1, w którym uzupełnia się niezbędne dane formalne (nie trzeba wypełniać całego druku). Wypełnienie i przesłanie druku CEIDG-1 potrzebne jest do wykreślenia działalności z rejestru CEIDG. Informacja idzie też do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - instytucja zgłasza zmianę płatnika składek ZUS lub KRUS. Jeśli w likwidowanej firmie zatrudniano pracowników, konieczne okazuje się wypełnienie druku ZUS-ZWUA służącego do wyrejestrowania ich z ubezpieczeń. Czynni podatnicy podatku od towarów i usług muszą też złożyć we właściwym urzędzie skarbowym formularz VAT-Z, informujący fiskusa o zakończeniu działalności gospodarczej i zaprzestaniu wykonywania działalności opodatkowanych VAT.
Do odliczenia ulgi termomodernizacyjnej potrzebne są faktury także za usługi, nie tylko za materiały. Wydatki poniesione na materiały wykorzystane do wymiany pokrycia dachowego, o ile udokumentowane są fakturami VAT, mogą być odliczone od podstawy opodatkowania w ramach ulgi termomodernizacyjnej. Natomiast nie można dokonać odliczenia
Legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, jeśli jest ona zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Wymaga jednak wniesienia opłaty legalizacyjnej, co niekiedy może być mniej opłacalne niż rozbiórka. Oprócz nakazu rozbiórki, samowola budowlana może zakończyć się także grzywną w kwocie do 720 tys. zł, a nawet ograniczeniem lub pozbawieniem wolności do 2 lat. Co to jest samowola budowlana? W Prawie budowlanym próżno szukać dokładnej definicji samowoli budowlanej. Przede wszystkim jednak z samowolą budowlaną mamy do czynienia, gdy roboty budowlane prowadzone są bez posiadania wymaganych zezwoleń, kiedy nie zostały one zgłoszone lub gdy są prowadzone pomimo sprzeciwu odpowiednich organów. Niewiedza na temat konieczności zgłoszenia budowy sprawia, że w 2017 r. z powodu stwierdzenia samowoli budowlanej wydano 2181 nakazów rozbiórki obiektów – to ponad połowa wszystkich tego typu nakazów wydanych w ubiegłym roku. Samowolą może być nie tylko budowa bez pozwolenia, ale także rozbudowa domu czy adaptacja strychu na cele mieszkalne. (projekt domu ARX D288 CE – DOM RX5-20) Samowola budowlana 2018 – zmiany po 2017 r. Roboty budowlane, które mogą zostać potraktowane jako samowola budowlana, to zarówno budowa nowego obiektu, jak i jego przebudowa, nadbudowa czy rozbudowa, czego wynikiem jest zmiana parametrów budynku. Granica jest dość cienka, dlatego może się zdarzyć, że do samowoli budowlanej dojdzie nawet pomimo dobrych zamiarów inwestora. Jacek Kosiński z kancelarii Jacek Kosiński Adwokaci i Radcowie Prawni: Roboty budowlane, które nie wymagają uzyskania zezwoleń oraz zgłoszenia, wyszczególnione są w art. 29, 30 i 31 Prawa budowlanego. Od 1 stycznia 2017 r. spis ten został poszerzony o wolno stojące altany o wielkości do 35m2, zjazdy z dróg krajowych i zatoki parkingowe na tych drogach czy tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce. Przed rozpoczęciem każdej inwestycji należy więc zapoznać się z tym spisem i ustalić, czy planowane roboty budowlane nie wymagają pozwolenia lub zgłoszenia do odpowiedniego organu. Rozbiórka, grzywna, a nawet ograniczenie lub pozbawienie wolności Konsekwencje związane ze stwierdzeniem samowoli budowlanej reguluje art. 48 i nast. oraz 49b i nast. Prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego może nakazać rozbiórkę obiektu lub jego nadbudowanej części na koszt inwestora lub gdy będzie on zwlekał z rozbiórką, zleci ją zewnętrznej firmie, obciążając kosztami inwestora. Kontynuowanie robót podlega grzywnie do 720 tys. zł, karze ograniczenia wolności od 1 do 12 miesięcy lub pozbawienia wolności do lat 2 – mówi o tym art. 90 Prawa budowlanego. Rozbiórka może być bardziej opłacalna niż legalizacja Jeżeli jednak budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych do czasu dostarczenia w wyznaczonym terminie dokumentów do odpowiednich organów i uzyskania niezbędnych zezwoleń. Organ nadzoru budowlanego na podstawie przepisów Prawa budowlanego ustali wysokość opłaty legalizacyjnej. Jeżeli przeprowadzone roboty budowlane wymagały jedynie zgłoszenia, bez konieczności uzyskania zezwolenia, opłata wynosi od 2,5 do 5 tys. zł. W przypadku, gdy wymagały one pozwolenia na budowę, koszty równają się iloczynowi pięćdziesięciokrotności stawki 500 zł, współczynnika kategorii obiektu i współczynnika wielkości obiektu. Koszty mogą więc wynieść od 25 do nawet 900 tys. zł, w przypadku domu jednorodzinnego będzie to 50 tys. zł. Problemy z interpretacją przepisów Prawa budowlanego Niedawno zakończyła się ciekawa sprawa sporu dotyczącego budowy na jednym z warszawskich osiedli domów jednorodzinnych. Deweloper – zdaniem organów nadzoru budowlanego oraz sądów administracyjnych – pod pozorem budowy dwóch domów jednorodzinnych faktycznie wzniósł bloki mieszkalne. Nadzór budowlany przyznał im rację, uznano, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego na wielorodzinny. Jednym z głównych argumentów świadczących przeciwko deweloperowi było uzyskanie przez niego zaświadczenia Prezydenta Miasta o spełnianiu przez lokale warunków, jakim powinny odpowiadać samodzielne lokale mieszkalne. Zdaniem dewelopera, w jednym lokalu może mieszkać nie tylko jedna rodzina – co miałoby oznaczać, że w budynku nie doszło do wyodrębnienia więcej niż dwóch lokali. Poza tym prace budowlane zostały zrealizowane zgodnie z pozwoleniem na budowę, a stosowne organy wydały zgodę na użytkowanie spornego budynku. Deweloper podniósł także, że lokale zostały wyodrębnione na podstawie prawomocnego postanowienia sądu cywilnego o zniesieniu współwłasności. Jacek Kosiński z kancelarii Jacek Kosiński Adwokaci i Radcowie Prawni: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 września 2016 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1087/15 stwierdził, że organy administracyjnie błędnie oceniły zmiany dokonane przez inwestora pomiędzy wydaniem pozwolenia na budowę a uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem sądu zmiany te w efekcie umożliwiły wyodrębnienie większej ilości lokali mieszkalnych, co w rzeczywistości spowodowało, że budynek stał się wielorodzinny. Warszawski WSA uznał, że organy administracji budowlanej nie dopełniły swoich obowiązków w zakresie oceny, czy zmiany te nie mają charakteru istotnego, a tym samym nie wymagają spełnienia dodatkowych warunków w zakresie zmiany pozwolenia na budowę. Deweloper lokale wyodrębnione powyżej limitu będzie musiał zlikwidować, jednak problem w tym, że zdążył je już sprzedać. Stawia to w trudnej sytuacji zarówno jego, jak i właścicieli mieszkań. Co prawda deweloper odpowiada za wady prawne i fizyczne inwestycji, a więc ci którzy kupili mieszkania mogą domagać się np. odszkodowania czy dostarczenia innego lokalu, jednak tego typu sprawy pokazują przede wszystkim bardzo poważne problemy polskiego rynku budowlanego. Obejrzyj galerię zdjęć Salon
Zieleń można chronić w gminie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego o czym mówi art. 83f ust. 14 lit b ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r. poz. 916, ost. zm. 2185).
Początek roku jest dobrym momentem, żeby uporządkować firmową dokumentację, zwłaszcza jeśli z powodu jej przechowywania w tradycyjnej formie papierowej zajmuje dużo miejsca w szafach. Wymaga to przeanalizowania, które dokumenty związane z rozliczeniami podatkowymi trzeba zachować do celów bieżących rozliczeń i ewentualnej kontroli, a które wolno już zarchiwizować i ewentualnie zniszczyć. Taka analiza powinna być jak najbardziej staranna, ponieważ przedwczesna ich likwidacja może przynieść negatywne konsekwencje z punktu widzenia przedsiębiorcy. Z prowadzeniem działalności gospodarczej wiąże się nie tylko wystawianie oraz odbieranie różnego rodzaju dokumentów, ale także obowiązek odpowiedniego ich przechowywania na określonych przepisami zasadach. Ponieważ większość płaconych przez przedsiębiorców podatków odprowadzana jest na podstawie tzw. samoobliczenia, związane z nim dokumenty powinny być przechowywane tak, aby organy skarbowe miały możliwość weryfikacji dokonanych w tym zakresie rozliczeń pod kątem ich prawidłowości. Odnosi się to również do okresu przechowywania dokumentacji podatkowej, bez względu na jej formę (papierową lub elektroniczną). Jak wynika z obowiązujących przepisów termin ten został powiązany z terminem przedawnienia zobowiązań podatkowych, których ta dokumentacja dotyczy. Stanowi o tym wprost treść art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej, w której jest mowa o tym, że podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej). Z terminem tym wiążą okres przechowywania dokumentów także inne ustawy podatkowe. Na przykład w art. 112 ustawy o VAT ustanowiono zasadę, że podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania podatku oraz wszystkie dokumenty, w szczególności faktury, związane z tym rozliczaniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Istotą przedawnienia, o którym mowa jest to, że po upływie określonego czasu zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę przestaje istnieć. Ważne Zasadą jest, że zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Przykład – przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym Rok podatkowy spółki z „ABC” pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Zatem w jej przypadku termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych upływa z końcem marca następnego roku. Do tego czasu jednostka powinna złożyć zeznanie roczne CIT i zapłacić wynikający z niego podatek. Oznacza to, że z dniem 31 grudnia 2014 r. przedawniło się zobowiązanie spółki w CIT za 2008 r. Przykład – przedawnienie zobowiązania w VAT Spółka „DEF” jest czynnym podatnikiem VAT rozliczającym się za okresy miesięczne. W związku z tym deklarację w VAT-7 za styczeń 2015 r. powinna złożyć w terminie do 25 lutego 2015 r. Jeśli z deklaracji wyniknie podatek należny do zapłaty, powinien on być uregulowany w tym samym terminie. W świetle aktualnie obowiązujących przepisów zobowiązanie spółki w VAT z tego tytułu przedawni się z końcem 2020 r. Po tym okresie w większości przypadków podatnicy nie mają obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych (tj. ksiąg rachunkowych, podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ewidencji oraz rejestrów) ani związanych z nimi dokumentów (np. faktur VAT, kopii deklaracji podatkowych itp.) co oznacza, że wolno im te dokumenty nie tylko archiwizować, ale również zniszczyć. Wspomniany wcześniej 5-letni termin wyznacza też cezurę czasową, do kiedy organy fiskusa mają prawną możliwość weryfikacji rozliczeń podatnika za dany okres rozliczeniowy, np. w formie kontroli podatkowej albo skarbowej, względnie postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Po jego upływie taka weryfikacja co do zasady nie będzie już dopuszczalna. Przy czym należy pamiętać o tym, że jeśli dany dokument (np. zakupowa faktura VAT) dotyczy spraw, w których terminy przedawnienia nie pokrywają się, moment, w którym jego zniszczenie będzie prawnie możliwe, powinien być dostosowany do terminu dłuższego. Przykład – niszczenie dokumentów pod kątem VAT i PIT Jan Kowalski jest przedsiębiorcą opłacającym PIT na zasadach ogólnych i zarazem czynnym podatnikiem VAT. Z dniem 31 grudnia 2014 r. nastąpiło przedawnienie jego zobowiązania w VAT za grudzień 2008 r. (termin płatności podatku za ten miesiąc przypadał bowiem na poniedziałek, 26 stycznia 2009 r.) oraz za miesiące od stycznia do listopada 2009 r. To samo dotyczy PIT za 2008 r. Oznacza to, że w styczniu 2015 r. podatnik może zniszczyć dokumentację związaną z rozliczeniami VAT (w tym rejestry, kopie deklaracji oraz faktury zakupowe i sprzedażowe) za grudzień 2008 r. i styczeń - listopad 2009 r., jak również dotyczącą PIT za 2008 r. Jednak ze względu na to, że zobowiązanie w PIT za 2009 r. przedawni się dopiero z końcem bieżącego roku (termin płatności tego podatku przypadał bowiem na 30 kwietnia 2010 r.), pomimo przedawnienia w VAT, część ww. dokumentów z 2009 r. – w tym faktury potwierdzające sprzedaż i zakupy – podatnik powinien zachować pod kątem ewentualnej kontroli. Jako mające wpływ na ustalenie wysokości przychodów i kosztów w PIT za 2009 r., wspomniane dokumenty można będzie zniszczyć od 1 stycznia 2016 r., a więc po przedawnieniu zobowiązania w tym podatku za 2009 r. Przed tą datą przedsiębiorca nie powinien również fizycznie likwidować dokumentacji VAT za grudzień 2009 r., ponieważ podatek za wspomniany miesiąc przedawni się dopiero z końcem 2015 r. Tak samo długo, tj. 5 lat należy przechowywać kopie paragonów z kas fiskalnych dotyczące sprzedaży dokonanej po 31 grudnia 2012 r., a więc także w 2013 r. i w 2014 r. Natomiast w odniesieniu do wcześniejszej sprzedaży obowiązywał w tym zakresie termin 2-letni, licząc od końca roku, w którym nastąpiła ta sprzedaż. Oznacza to, że rolki z paragonami z 2012 r. można w sposób trwały zniszczyć, pomimo że w stosunku do wspomnianego okresu nie upłynął jeszcze termin przedawnienia zobowiązania VAT. Na rozliczenie straty potrzeba czasu i więcej miejsca w szafie Wspomniany wcześniej 5-letni termin przechowywania dokumentacji podatkowej (choć można tutaj mówić nawet o terminie 7-letnim, np. skoro fakturę zakupową otrzymaną w styczniu 2015 r. podatnik PIT będzie musiał trzymać do końca 2021 r.) wynika z zasad ogólnych, od których przewidziano jednak pewne wyjątki. W pewnych bowiem przypadkach przepisy wymagają, aby wspomniana dokumentacja była przechowywana w firmie znacznie dłużej, np. przez 10 lat. Dlatego trzeba dokładnie przeanalizować każdy dokument pod kątem jego zniszczenia tak, aby nie zrobić tego przedwcześnie. Szczególną ostrożność należy zachować przy niszczeniu dokumentów za lata, w których podatnik wykazał stratę podatkową, jeżeli rozliczał ją w latach następnych. Z tego rodzaju stratą mamy do czynienia wówczas, gdy suma przychodów osiągniętych w danym roku podatkowym jest mniejsza od kosztów poniesionych w celu ich uzyskania. O wysokość straty poniesionej w roku podatkowym przedsiębiorcom wolno obniżyć dochód uzyskany w następujących kolejno po sobie 5 latach podatkowych, z tym, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może jednak przekroczyć 50% kwoty omawianej straty. Tak wynika z art. 9 ust. 3 ustawy o PIT oraz z art. 7 ust. 5 ustawy o CIT. Skoro w takich przypadkach poniesiona przez przedsiębiorcę strata wpływa na wysokość podatku dochodowego także w następnych latach (tj. tych, w których doszło do jej rozliczenia), dokumenty za rok, w którym wykazano tę stratę powinny być przechowywane dłużej, niż wynikałoby to z treści 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Okres przechowywania tych dokumentów będzie bowiem wówczas wyznaczać upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok, w którym wspomniana wcześniej strata została odliczona po raz ostatni. Również przez ten okres organom podatkowym wolno będzie zweryfikować, czy w danym roku podatnik rzeczywiście poniósł tę stratę, a jeśli tak, to czy poprawnie ją rozliczył w kolejnym lub w kolejnych latach podatkowych. Potwierdzały to również sądy administracyjne, w tym NSA w wyrokach z 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 813/11) i z 25 stycznia 2012 r. (sygn. akt II FSK 1345/10).Wynika z nich, że ogólna zasada określająca 5-letni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych nie może być zastosowana do podatników, którzy wykazali w zeznaniu rocznym stratę. Organom podatkowym wolno zaś wydawać decyzje zmieniające jej wysokość w maksymalnym okresie dla przedawnienia się tego rozliczenia podatkowego, w którym podatnik odliczył część straty. Przykład – likwidacja dokumentów potwierdzających rozliczenie straty Spółka „ALFA” poniosła stratę, którą wykazała w zeznaniu CIT-8 za 2008 r. Odliczała ją od dochodu osiągniętego w kolejnych 5 latach podatkowych, tj. 2009 r., 2010 r., 2011 r., 2012 r. i 2013 r. Zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2014 r. Dokumentów związanych z jego rozliczeniem jednostka nie powinna jednak jeszcze niszczyć. Musi się z tym wstrzymać aż do czasu przedawnienia zobowiązania w CIT za ostatni rok podatkowy, w którym została odliczona strata poniesiona za 2008 r. Ponieważ chodzi o rok 2013, dokumenty o których mowa, wolno będzie podatnikowi zniszczyć dopiero po 31 grudnia 2019 r. Dokumentację dotyczącą środków trwałych również warto zachować dłużej Dokumentacji związanej z rozliczeniami podatkowymi nie powinni szybko likwidować również przedsiębiorcy dokonujący odpisów amortyzacyjnych od używanych w firmie środków trwałych czy wartości niematerialnych i prawnych. Wziąwszy pod uwagę to, że niektóre z tych składników majątku mogą być amortyzowane nawet przez wiele lat, a dokonywane od nich odpisy są ujmowane w kosztach uzyskania przychodów, wskazane jest przechowywanie nie tylko dokumentacji dotyczącej roku poprzedzającego złożenie zeznania PIT (CIT), w którym uwzględniono tego rodzaju potrącenia, ale również odnoszące się do lat wcześniejszych. Chodzi zwłaszcza o lata, w których zakupiono i ujęto dany składnik w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, tudzież dokonywano wcześniejszych odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej. Ponieważ dane wynikające z takiego dokumentu (np. faktury zakupowej) mają pośredni wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w każdym z lat, w których od danego składnika majątku są dokonywane odpisy amortyzacyjne – należy go przechowywać do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego dotyczącego roku, w którym podatnik zakończył amortyzację. Wydłużenie terminu przechowywania dokumentów związanych z rozliczaniem zakupu środków trwałych, a tym samym przesunięcie w czasie momentu, w którym przedsiębiorcy wolno je będzie bez obaw nie tylko zarchiwizować, ale i zniszczyć – przewidziano także na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług. Mimo że zasadniczo na ich podstawie również obowiązuje w tym zakresie termin 5-letni (wyznaczony przez treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 112 ustawy o VAT) nieco inaczej ta kwestia będzie się przedstawiać w przypadku zakupu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych do tzw. działalności mieszanej. Dotyczy to sytuacji, gdy taki zakup był związany zarówno z wykonywaniem czynności opodatkowanych, jak i zwolnionych od VAT. Wówczas podatnicy są zobligowani do dokonania stosownej korekty odliczonego wcześniej podatku, na zasadach określonych w art. 90-91 ustawy o VAT. Wspomniane przepisy przewidują 5-letni okres dokonywania korekt VAT naliczonego, licząc od roku, w którym te składniki majątku o wartości powyżej zł zostały oddane do użytkowania, a w przypadku nieruchomości okres 10-letni (art. 91 ust. 2 ustawy o VAT). W związku z tym odpowiednio długo powinny być przechowywane również dokumenty potwierdzające dokonanie omawianych zakupów (np. faktury zakupowe, rejestry zakupów VAT), jak również dotyczące tych korekt rozliczenia VAT (np. kopie złożonych w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych). Ewidencja usług elektronicznych na specjalnych zasadach Wyłom od ogólnej zasady przewidującej przechowywanie ewidencji do celów VAT do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonej w art. 112 ustawy o VAT, przewidziano także w przypadku procedury szczególnej dotyczącej niektórych podmiotów (w tym zagranicznych) świadczących usługi telekomunikacyjne, nadawcze lub elektroniczne. Na podstawie art. 130d ust. 3 i art. 134 ust. 3 omawianej ustawy prowadzone w tym zakresie ewidencje należy przechowywać przez okres 10 lat od zakończenia roku, w którym dokonano świadczenia ww. usług. Wcześniej nie można ich zatem zlikwidować. Bieg przedawnienia może być zawieszony lub przerwany Przed zniszczeniem dokumentów rozliczeniowych należy również upewnić się, czy bieg terminu przedawnienia zobowiązań, których te dokumenty dotyczą nie uległ w tzw. międzyczasie zawieszeniu bądź przerwaniu, na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej. W takich bowiem przypadkach ww. ustawowy 5-letni okres przedawnienia może się znacznie przedłużyć. Dotyczy to zwłaszcza przerwania tego biegu (np. w wyniku ogłoszenia upadłości lub zastosowania przez organ środka egzekucyjnego) ponieważ w takiej sytuacji rozpoczyna się on na nowo. Natomiast zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych może być skutkiem np. wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą danego zobowiązania podatkowego (zob. art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Wszystkie wymienione sytuacje mogą prowadzić do tego, że znacznie wydłuży się okres, po którym dokumenty związane z rozliczeniem danego zobowiązania podatkowego wolno będzie zgodnie z prawem zniszczyć. Uwaga Ponadto trzeba pamiętać o tym, że w ogóle nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym (art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej). Oznacza to, że dotyczące takich zobowiązań dokumenty należy przechowywać tak długo, jak długo wspomniane hipoteka lub zastaw skarbowy istnieją. Roczne sprawozdania finansowe przechowuje się trwale Terminy przechowywania dokumentacji w firmie określono nie tylko pod kątem rozliczeń podatkowych, ale także do celów bilansowych. Zasady postępowania w tym zakresie zostały wskazane w art. 74 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości. Wynika z niego, że zatwierdzone roczne sprawozdania finansowe należy przechowywać trwale. Natomiast podstawowe okresy przechowywania innych dokumentów są następujące: księgi rachunkowe – 5 lat, karty wynagrodzeń pracowników bądź ich odpowiedniki – przez okres wymaganego dostępu do tych informacji, wynikający z przepisów emerytalnych, rentowych i podatkowych, nie krócej jednak niż 5 lat, dowody księgowe dotyczące wpływów ze sprzedaży detalicznej – do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego za dany rok obrotowy, nie krócej jednak niż do dnia rozliczenia osób, którym powierzono składniki aktywów objęte sprzedażą detaliczną, dowody księgowe dotyczące środków trwałych w budowie, pożyczek, kredytów oraz umów handlowych, roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym lub objętych postępowaniem karnym albo podatkowym – przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym operacje, transakcje i postępowanie zostały ostatecznie zakończone, spłacone, rozliczone lub przedawnione, dokumentacja przyjętego sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych – przez okres nie krótszy niż 5 lat od upływu jej ważności, dokumenty dotyczące rękojmi i reklamacji – 1 rok po terminie upływu rękojmi lub rozliczeniu reklamacji, dokumenty inwentaryzacyjne – 5 lat, pozostałe dowody księgowe i dokumenty – 5 lat. Uwaga Wskazane wcześniej okresy przechowywania dokumentacji liczone są od początku roku następującego po roku obrotowym, którego dane zbiory dotyczą (art. 74 ust. 3 ustawy o rachunkowości). Podstawowe okresy przechowywania dokumentów rozliczeniowychsą zatem inne do celów podatkowych i bilansowych. Różnica pomiędzy takim okresem w odniesieniu do ksiąg rachunkowych na podstawie ustawy o rachunkowości a wymaganym przez Ordynację podatkową bierze się stąd, że w przeciwieństwie do pierwszego z nich, liczonego od początku roku następującego po danym roku obrotowym, ten drugi należy liczyć od końca roku kalendarzowego (w którym upłynął termin płatności podatku). Okresy te nie zawsze będą się pokrywać, pomimo że większość z nich jest 5-letnia. W związku z tym powstaje problem, jak pogodzić obowiązujące przepisy prawa podatkowego i bilansowego pod kątem możliwości archiwizacji bądź zniszczenia „przeterminowanych” dokumentów. Zgodnie z ugruntowaną w tym zakresie praktyką, przy określaniu okresu przechowywania dokumentacji w firmie należy po prostu przyjąć ten okres (podatkowy lub bilansowy), który jest dłuższy. Przykład – likwidacja ksiąg rachunkowych spółki Zgodnie z prawem bilansowym księgi rachunkowe spółki „BETA” za rok obrotowy 2009 należało przechowywać co najmniej do końca 2014 r. (tj. przez 5 lat licząc od 1 stycznia 2010 r.). Natomiast do celów podatkowych termin przechowywania ksiąg za 2009 r. jest dłuższy, ponieważ np. w przypadku rozliczeń w zakresie CIT jego koniec przypada zasadniczo na 31 grudnia 2015 r. (licząc 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli od końca 2010 r.). Zatem pomimo tego, że na podstawie przepisów o rachunkowości obowiązek przechowywania ksiąg rachunkowych za 2009 r. minął 31 grudnia 2014 r., to jednostce wolno je będzie zniszczyć dopiero po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (przypadającego na koniec br.) czyli dopiero od 1 stycznia 2016 r. Ostrożnie z niszczeniem dokumentów pracowniczych i ZUS Firmowe archiwum można uporządkować także pod kątem akt niezwiązanych z rozliczeniami podatkowymi i księgowymi, np. zawierających dokumenty pracownicze. Te należy jednak przechowywać znacznie dłużej niż wcześniej omówione. Jak bowiem wynika z obowiązujących przepisów akta osobowe pracowników, listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przedsiębiorca musi zachować przez 50 lat od dnia wygaśnięcia umowy z danym pracownikiem. Nie dotyczy to dokumentacji pomocniczej i obowiązkowej służącej do sporządzenia listy płac, którą należy przechowywać minimum przez okres 5 lat. Jeśli zaś chodzi o kopie dokumentów zgłoszeniowych i rozliczeniowych ZUS, to przedsiębiorca jako płatnik składek jest zobowiązany przechowywać je przez okres 5 latod dnia przekazania ich do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w formie pisemnej lub elektronicznej. Wyrzucenie akt do śmietnika to najgorsze z rozwiązań Obowiązujące przepisy, w tym także dotyczące prawa bilansowego i podatkowego nie określają, w jaki sposób należy niszczyć dokumentację w firmie po upływie obowiązkowego okresu jej przechowywania. Dlatego każde przedsiębiorstwo powinno uregulować tę kwestię indywidualnie, oczywiście przy zachowaniu wymogów wynikających ewentualnie z innych przepisów niż wcześniej wymienione, dotyczących przechowywania, archiwizowania i niszczenia dokumentów. Tego rodzaju dokumenty wolno zatem np. spalić albo pociąć w przeznaczonej do tych celów niszczarce, w taki sposób, aby po takiej operacji nie było możliwe odczytanie przez osoby trzecie zawartych w nich informacji, np. danych osobowych klientów firmy oraz pracowników, informacji o wysokości wynagrodzeń tych osób itp. Należy bowiem pamiętać o tym, że wiele z takich informacji jest objętych nie tylko tajemnicą skarbową, ale również ochroną danych osobowych na podstawie ustawy 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Za naruszenie obowiązujących w tym zakresie przepisów, o co łatwo zwłaszcza wtedy, gdy akta zamiast w niszczarce np. w całości znajdą się na śmietniku, sprawcy grozi odpowiedzialność karna, z ograniczeniem lub pozbawieniem wolności włącznie. Jednak nawet brak w wyrzucanych aktach np. danych osobowych pracowników, a co za tym idzie karalności takich działań, nie uzasadnia ich podejmowania, gdyż mogą w ten sposób ucierpieć tajemnice handlowe przedsiębiorstwa. Wprawdzie w celu zniszczenia firmowego archiwum nie trzeba powoływać żadnej specjalnej komisji, ale oczywiście warto to zrobić. Pod kątem dowodowym zasadne jest również sporządzenie pisemnego protokołu zawierającego wskazanie, które dokumenty zakwalifikowano do zniszczenia oraz potwierdzenie ich fizycznej likwidacji, jak również datę tych czynności i podpisy uczestniczących w nich osób. Alternatywnym rozwiązaniem jest przekazanie dokumentów do zniszczenia firmie profesjonalnie świadczącej usługi w tym zakresie. Należy uznać, że wydatki związane z zakupem takich usług – jako związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą – wolno mu potrącić w kosztach uzyskania przychodów. Organy podatkowe nie powinny również kwestionować odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących wspomniane wydatki. Przedwczesna likwidacja ksiąg podatkowych groźna dla przedsiębiorcy Naruszenie przepisów dotyczących przechowywania dokumentacji podatkowej, polegające np. na zbyt szybkim jej zniszczeniu, może spowodować negatywne dla przedsiębiorcy skutki. Konsekwencją takich działań mogą być np. utrata prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupów, które były potwierdzone przedwcześnie zniszczonymi dokumentami, oszacowanie podstawy opodatkowania, a nawet odpowiedzialność karna skarbowa. Należy bowiem zauważyć, że w świetle stanowiska prezentowanego przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne, podatnik dla wykazania podatku naliczonego musi posiadać fakturę, z której podatek ten wynika i to aż przez cały okres do przedawnienia zobowiązania podatkowego (tak np. WSA w Rzeszowie w wyroku z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 277/14). Zatem w przypadku, gdy podatnik nie ma takiego dokumentu potwierdzającego zakup, urzędnicy skarbowi mogą zakwestionować dokonane przez niego z tego tytułu odliczenie VAT naliczonego. Skutkiem nieposiadania przez przedsiębiorcę ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, np. w wyniku ich zniszczenia, może być również jej ustalenie w drodze oszacowania przez organ podatkowy. Uprawnienia w tym zakresie przysługują urzędnikom skarbowym na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej. Niezależnie od tego, niszcząc przedwcześnie wymaganą przepisami dokumentację podatnik naraża się na sankcje określone w ustawie z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy. Na jej podstawie sprawca może być ukarany zarówno za nieprowadzenie ksiąg podatkowych bądź prowadzenie ich nierzetelnie lub wadliwie, jak również za nieprzechowywanie faktur i rachunków. W zależności od wagi czynu karą dla takiego podatnika będzie najczęściej grzywna za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Podstawa prawna: art. 23, art. 70, art. 86 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 74 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: z 2013 r., poz. 330 ze zm.), art. 91 ust. 2, art. 112 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), art. 125a ust. 4 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), art. 51u ustawy z 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (tekst jedn.: z 2011 r., nr 123, poz. 698 ze zm.), art. 47 ust. 3c ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: z 2013 r., poz. 1442 ze zm.).
Kosiniakowe jakie dokumenty przy wniosku online? Niezależnie od tego, czy składamy wniosek przez internet, czy stacjonarnie w wybranej placówce, lista wymaganych dokumentów jest taka sama. Kosiniakowe dokumenty powinny zostać dodane w formie załączników. Kosiniakowe a 500 + – czy można starać się o oba świadczenia?
Likwidując działalność gospodarczą przedsiębiorca musi dopełnić szeregu czynności. Po pierwsze złożyć wniosek o wykreślenie wpisu w CEIDG. Konieczne jest też sporządzenie wykazu składników majątku oraz spisu z natury. Jak wygląda proces likwidacji w przypadku podatników VAT? Jak rozliczyć podatek dochodowy? Spis treści: 1. Wykreślenie z CEIDG 2. Likwidacja działalności – czynny podatnik VAT 3. Obliczenie podatku VAT i rozliczenie PIT 4. Przychód i obowiązki po likwidacji Redakcja poleca: Pakiet żółtych książek - Podatki 2018 Wykreślenie z CEIDG Najbardziej znaną formą prowadzenia biznesu jest jednoosobowa działalność gospodarcza, której podstawą funkcjonowania jest wniosek o wpis w CEIDG. Zarówno założenie, zawieszenie jak i likwidacja musi zostać zaznaczona w CEIDG. Wszystkich czynności dokonuje się na podstawie wniosku składanego na odpowiednim formularzu. Należy pamiętać, że wszystkie czynności są traktowane jako wpis do CEIDG. Likwidacji działalności dokonuje się w pierwszej kolejności poprzez złożenie wniosku o wykreślenie wpisu na formularzu CEIDG-1. Przedsiębiorca ma na to 7 dni od dnia trwałego zaprzestania prowadzenia działalności. We wniosku w polu 01 należy zakreślić punkt – wniosek o wykreślenie wpisu w CEIDG. Co ważne konsekwencją wykreślenia wpisu nie jest usunięcie wszystkich informacji o danej firmie a jedynie zaznaczenie wzmianki o dacie wykreślenia. Należy pamiętać, że likwidacja działalności wiąże się z szeregiem czynności, które należy dopełnić. Przede wszystkim podstawowa kwestia to wyrejestrowanie z ZUS. Co prawda Centralna Ewidencja przekaże informację dotyczącą likwidacji zarówno do ZUS, jak i do Urzędu Skarbowego czy GUS. Jeżeli przedsiębiorca prowadzi jednoosobową działalność i nie zatrudnia pracowników, wówczas składa do ZUS wypełniony formularz ZUS ZWUA o wyrejestrowanie z ZUS. Tak samo postępuje się w przypadku innych osób podlegających ubezpieczeniom zdrowotnym przedsiębiorcy. Chcesz otrzymywać więcej informacji? Zapisz się na nasz newsletter! Likwidacja i ponowne rozpoczęcie działalności a zwolnienie z VAT Likwidacja działalności – czynny podatnik VAT Przedsiębiorca, który chce zlikwidować działalność, a jest czynnym podatnikiem VAT zobowiązany jest do wyceny składników majątku oraz do sporządzenia spisu z natury. Sporządzenie wskazanych ewidencji dokonuje się dla celów: PIT – dokonuje się wykazu składników majątku, które obejmują wszystkie dobra materialne i niematerialne, z których przedsiębiorca rozliczał się podczas prowadzenia działalności. Wykaz składników będzie stanowił podstawę do zamknięcia KPiR. Wraz z wykazem majątku dokonuje się spisu z natury, czyli wykazu towarów i materiałów, które znajdują się w dniu likwidacji. Spis ten jest formą remanentu, którzy sporządza się na koniec działalności, a który pozwala określić wysokości dochodu, od którego przedsiębiorca odprowadzał zaliczki na podatek dochodowy. O wycenie majątku dla celów PIT należy poinformować wcześniej urząd skarbowy, VAT – sporządza się spis z natury, podobnie jak w przypadku PIT, z zastrzeżeniem, że będzie on obejmował prócz wszystkich towarów również: wyposażenie, środki trwałe, grunty i energię, jeżeli podatnik miał do nich prawo. Wykaz musi jednak obejmować tylko te składniki majątku, od których przedsiębiorca miał prawo obniżenia podatku należnego o wysokość kwoty podatku naliczonego. Podatnik zobowiązany jest dołączyć informację o spisie z natury i wyliczonej wartości podatki należnego do ostatniej deklaracji podatkowej, w zależności czy przedsiębiorca rozlicza się miesięcznie, czy kwartalnie (VAT-7 lub VAT-7k). Pobierz formularz: VAT-7 i VAT-7k Likwidacja spółki jawnej Obliczenie podatku VAT Sporządzenie spisu z natury to podstawowy obowiązek przedsiębiorcy. Na podstawie spisu podatnik może obliczyć wysokość podatku VAT do zapłaty. W takim przypadku przedsiębiorcy najczęściej korzystają z usług księgowych bądź biur rachunkowych, wówczas jest to znacznie sprawniejsza procedura. W praktyce obliczenie VAT oznacza, że przedsiębiorca będzie musiał zwrócić wartość podatku VAT państwu, w związku z odliczeniami, jakich dokonywał przez okres prowadzonej działalności. Wyliczenia dokonuje się na podstawie cen rynkowych (a nie pierwotnego zakupu), wobec czego będzie on niższy. Przed dokonaniem wyliczenia warto przeanalizować i przejrzeć składniki majątku, które mogą nie mieć już żadnej wartości rynkowej. Wówczas przedsiębiorcę ominie konieczność zapłaty podatku VAT. Podatnik VAT likwidujący działalność powinien również pamiętać o uwzględnieniu w spisie środki trwałe, od których częściowo odliczał VAT oraz środki trwałe w całości zamortyzowane, w stosunku do których można było odliczyć podatek VAT. Należy pamiętać, że w przypadku całkowicie zamortyzowanego środka bierze się jednak pod uwagę jego wartość rynkową i nie należy traktować go jako środek o wartości zerowej. W zakresie rozliczania się z podatku VAT przedsiębiorca zobowiązany jest do zgłoszenia naczelnikowi urzędu skarbowego faktu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Dokonuje się tego na formularzu VAT – Z: Pobierz formularz: VAT-Z Dodatkowo przedsiębiorca powinien złożyć w urzędzie skarbowym ostatnią deklarację VAT dotyczącą bieżącego okresu rozliczeniowego wraz z informacją o sporządzonym spisie z natury. Co warto wiedzieć o likwidacji spółki cywilnej? Deklarację należy złożyć w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po bieżącym okresie rozliczeniowym. Rozliczenie podatku dochodowego Likwidując działalność gospodarczą przedsiębiorca powinien wiedzieć, że majątek firmowy staje się wtedy jego majątkiem prywatnym. Oznacza to, że przedsiębiorca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego. W takim przypadku istnieje jednak możliwość sprzedaży składników majątku, jednakże wtedy może powstać przychód z działalności gospodarczej nawet wówczas, gdy jest ona już zlikwidowana. Przedsiębiorca zobowiązany jest do zapłaty podatku dochodowego, jeżeli z dniem sprzedaży majątku nie minęło 6 lat od pierwszego dnia miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja. Wówczas należy zapłacić zaliczkę na podatek dochodowy (tak, jakby w dalszym ciągu prowadzona była działalność) i wykazać dochód ze sprzedaży w rocznym rozliczeniu PIT. Analogicznie przedstawia się sytuacja, jeżeli podatnik rozliczał się na podstawie podatku liniowego. Wówczas należy obliczyć zaliczkę na podatek na zasadach dotyczących podatku liniowego. Po upływie 6 – letniego terminu firmowy majątek będzie podlegał sprzedaży bez konieczności opłacania podatku dochodowego. Ponadto nie powstanie po stronie nabywcy obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, za wyjątkiem wykupu nieruchomości). Rozliczenie roczne PIT zamiast zaliczki Przychód po zakończeniu likwidacji Może zdarzyć się sytuacja, że po zakończeniu działalności i pełnej likwidacji przedsiębiorca otrzyma zaległe należności od kontrahentów z tytułu wystawionych faktur. Wówczas zobowiązany jest do zaksięgowania ich w ten sam sposób jak podczas prowadzonej działalności. Dodatkowo nie można zapominać o zapłaceniu zaliczki na podatek dochodowy. Znakiem tego fakt likwidacji działalności nie wiąże się z zakończeniem prowadzenia KPiR. Jest to ważne szczególnie, gdy przedsiębiorca po likwidacji będzie sam zajmował się księgowaniem. W KPiR można ujmować jedynie koszty, które powstały podczas funkcjonowania działalności gospodarczej. Nie można zatem zaliczać w koszty wydatków powstałych po zlikwidowaniu działalności. Analogiczne jest przy rozliczaniu faktur – te, które zostały wystawione po zamknięciu działalności nie podlegają rozliczeniu. W przypadku, gdy przedsiębiorca korzystał z kas fiskalnych przy sprzedaży powinien liczyć się z dodatkowymi obowiązkami. W momencie likwidacji należy zawiadomić pracownika urzędu skarbowego o konieczności rozliczenia kasy fiskalnej. Wówczas w obecności urzędnika dokonuje się odczytu pamięci kasy. Przedsiębiorca ma prawo sprzedać kasę, ale musi pamiętać o sporządzeniu stosownego protokołu. Jeżeli jednak przy zakupie kasy fiskalnej korzystał z ulgi, a kasę użytkował w okresie krótszym niż 3 lata to wówczas musi zwrócić do urzędu skarbowego kwotę odliczoną z tytułu ulgi na zakup. Porozmawiaj o tym na naszym FORUM! Obowiązki po likwidacji Należy wiedzieć, że likwidacja firmy nie wiąże się z likwidacją firmowej dokumentacji. Przedsiębiorca po zamknięciu działalności zobowiązany jest przechowywać dokumentację przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym dany dokument został sporządzony. Obowiązek ten dotyczy wszystkich faktur, rachunków, wydruków z KPiR czy nawet potwierdzeń zapłaty. Urząd skarbowy ma bowiem prawo przeprowadzić kontrolę podatkową nawet u przedsiębiorców, którzy zlikwidowali działalność. Ryzyko kontroli jest większe w szczególności u podatników VAT, którzy w trakcie likwidacji ubiegali się o zwrot podatku. Czy w sklepie internetowym konieczna jest kasa fiskalna?
ማհотеβоዩоп ፄоηቷ κθ
Αሎኯմግጀቿξу զι
Крሤчеба иσωпонι դ
ሶоբኩ μучипእ
Ипዖбриፌաт αмαдрዋдሃ
Эκο ጎኯзвиц
Աщуςθսጼсти խմօγедα
Օскэቧиցеլо էይιዘուврቬ
Ищዛжунуվሽ иፍուг ቇз
ቹւαщевαкт мኆթиթа ኽηο
Εጥաдиз ጳоν
Τелад ужኑፉухе
Ministerstwo Finansów przygotowało szczegółową listę rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych, jakie można odliczyć w PIT. Sprawdź, jakie wydatki rozliczysz w ramach ulgi termomodernizacyjnej. » Ulga termomodernizacyjna w PIT 2020 tylko dla budynków już
Nie wszystkie dokumenty sprzed 5 lat można zniszczyć po 1 stycznia 2021 roku. Dokumentację, która stanowi podstawę rozliczania podatku, można co do zasady zniszczyć po 5 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wiele okoliczności może jednak przyczynić się do wydłużenia okresu archiwizacji: zawarcie układu ratalnego, zajęcie majątku w toku egzekucji czy podjęcie postępowania karnego skarbowego. Należy również pamiętać, że likwidacja firmy nie zwalnia z obowiązku przechowywania dokumentacji podatkowej. Podstawowy termin Księgi podatkowe i dokumenty związane z ich prowadzeniem trzeba przechowywać dla celów podatkowych do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przez księgi podatkowe należy rozumieć: księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia do celów podatkowych zobowiązani są podatnicy lub płatnicy. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się co do zasady po 5 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym, po zakończeniu 2020 roku będzie można zniszczyć dokumenty dotyczące podatków, których termin płatności upłynął w 2015 roku (oraz w latach wcześniejszych). Te same dokumenty mogą być wykorzystywane przy rozliczaniu różnych podatków, których terminy przedawnienia się ze sobą nie pokrywają, np. CIT i VAT. W takim przypadku okres ich archiwizacji wyznacza wówczas najdłuższy termin przedawnienia. Przykładowo, VAT za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2014 roku przedawnił się z upływem 2019 roku, ale dokumenty wykorzystywane przy obliczaniu tego podatku wykorzystywane są również przy obliczaniu podatku dochodowego za 2014 rok, którego przedawnienie nastąpi dopiero 1 stycznia 2021 roku. Rozliczenie podatku dochodowego Takie same przepisy mają zastosowanie w odniesieniu do dokumentów dotyczących rozliczenia podatku dochodowego za rok zamknięty stratą odliczoną w kolejnych latach podatkowych. W obowiązujących przepisach termin przedawnienia odnosi się tylko do zobowiązania podatkowego, a straty podatkowej nie można traktować jak „ujemnego” zobowiązania podatkowego, to w przepisach nie ma szczególnych uregulowań dotyczących przedawnienia straty. Zgonie z interpretacją indywidualną dyrektora KIS z dnia 25 czerwca 2020 r., nr „(…) Spółka jest zobowiązana przechowywać dokumenty księgowe za lata podatkowe, w których wykazała stratę podatkową, do momentu upływu okresu przedawnienia przewidzianego dla zobowiązania podatkowego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostanie wykazana strata (tj. roku, w którym złożona zostanie deklaracja podatkowa za rok poprzedzający). Bez znaczenia pozostaje fakt, czy strata zostanie rozliczona w następnych okresach rozliczeniowych i wpłynie na zmniejszenie dochodu (podstawy opodatkowania) wskutek odliczenia jej od dochodu.” Przykładowo, jeżeli przedsiębiorąc wykazał stratę w rozliczeniu podatkowym za 2014 rok, to dokumenty dotyczące straty musi przechowywać co do zasady tylko do końca 2020 roku. Wydłużony okres W drodze wyjątku, niektóre dokumenty podatkowe trzeba przechowywać dłużej niż podstawowe 5 lat. Wydłużony okres archiwizacji mogą przewiadywać poszczególne ustawy. Przykładowo przedsiębiorcy, którzy korzystają z pomocy publicznej udzielonej zgodnie z ustawą o specjalnych strefach ekonomiczny, są zobowiązani przechowywać księgi podatkowe i dokumenty związane z ich prowadzeniem do czasu upływu okresu przedawnienia roszczeń dotyczących zwrotu pomocy publicznej. Roszczenia te przedawniają się po 10 latach, licząc od końca roku podatkowego, w którym skorzystano z pomocy. Podatnicy rozliczający VAT w systemie MOSS mają natomiast obowiązek przechowywać ewidencję transakcji objętych tą procedurą przez 10 lat od zakończenia roku, w którym dokonano świadczenia usług telekomunikacyjnych, nadawczych lub elektronicznych. Okres przechowywania dokumentacji może się również wydłużyć w przypadku wydłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wydłużenie terminu może być następstwem nierozpoczęciem jego biegu, np. na wniosek podatnika podatek został rozłożony na raty, zawieszenia, np. wniesienia sprawy do sadu administracyjnego, lub przerwania, np. ogłoszenie upadłości przez podatnika. Wszystkie skutki i przyczyny wydłużenia terminu przedawnienia przewiduje art. 70-70e Ordynacji Podatkowej. (Dz. U. z 2019 roku poz. 900). Przesłanki wydłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skutek wydłużenia biegu terminu przedawnieniaPrzyczyna wydłużenia biegu terminu przedawnieniaNierozpoczęcie albo zawieszenie1. wydanie decyzji o odroczeniu terminu płatności podatku, odroczeniu zapłaty zaległości podatkowej, rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej 2. wejście w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych3. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania4. wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania 5. wniesienie żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa6. zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego7. doręczenie postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia na zobowiązanie podatkowe8. wystąpienie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania co do zasadności zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub środków ograniczających umowne korzyścizawieszenie1. wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego2. wszczęcie procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia bez względu na terminy przedawnienia 3. wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowaniaprzerwanie1. ogłoszenie upadłości2. zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony Zgodnie z przepisami Ordynacji Podatkowej (art. 70 § 8) nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Regulacja ta jest przyczyną sporów z administracją skarbową. Przy sporach sądy administracyjne uznają, że zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym przedawniają się na zasadach ogólnych, a regulacje przewidujące jego nieprzedawnienie są sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi (wyrok NSA z dn. 2 lipca 2019 rok, sygn.. akt. II FSK 2837/17). Likwidacja firmy Zamknięcie firmy nie zwalnia podatnika z obowiązku przechowywania dokumentów, które są związane z rozliczeniami podatkowymi dotyczącymi okresu prowadzenia działalności gospodarczej. Księgi podatkowe oraz dokumenty związane z ich prowadzeniem, a również dokumenty na podstawie, których był obliczany i pobierany podatek wykonawczy w ramach pełnienia funkcji płatnika należy przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczą. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania ma obowiązek zawiadomić pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem. W związku z powyższym dokumentację podatkową zlikwidowanej firmy można zniszczyć dopiero po upływie obligatoryjnego okresu jej przechowywania. Nie istnieją przepisy regulujące sposób niszczenia dokumentacji dotyczącej przedawnionych zobowiązań podatkowych. Można ją zlikwidować we własnym zakresie lub zlecić to profesjonalnej firmie zajmującej się tym usługowo.
.
